Kerk zonder naam in Markelo
De Markelose kerkgeschiedenis kent een rijke historie. Tot tenminste het jaar 770 gingen de bewoners van Twente door voor heidenen. Met steun van de Saksische adel verspreidden de missionarissen Lebuïnus en Marcellinus sinds die tijd het christendom ook in Overijssel en Gelderland.
Markelo nam daarbij een belangrijke plaats in. Als de bisschop vanuit Utrecht op visititatiereis (een reis om het geloof verder te verspreiden) naar het Twentse land ging, hield hij zitting op de Markeloseberg. Daarom nemen geschiedkundigen aan dat de eerste Markelose kerk omstreeks 800 gebouwd moet zijn.
Markelo had met zekerheid een kerk vóór 1224, want uit een oorkonde van dat jaar valt op te maken dat Diepenheim vanaf dat jaar werd losgemaakt van Markelo. Die was gewijd aan de Heilige Martinus en kreeg in de vijftiende eeuw een koor en een toren.
Tot het begin van de zeventiende eeuw was Markelo een bedevaartplaats. Daarna ging ook dit dorp over tot het calvinisme. Pastoor Johannes Hardenack omarmde in 1601 de nieuwe leer. De Martinuskerk verloor hierbij haar naam. Een flinke storm trof het oude gebouw in 1836. Vier jaar later moest het noodgedwongen tegen de vlakte.
In 1839 maakte een bouwkundige van de Waterstaat in Overijssel een ontwerp voor het huidige kerkgebouw. Predikant H.W. Stroink legde op 10 juni van dat jaar de eerste steen. Bij een restauratie in 1932 kreeg de kerk prachtige gebrandschilderde ramen en in 1962 vond een modernisering van de inrichting plaats door het plaatsen van nieuwe banken en een andere kansel.
De sfeer van de negentiende eeuw kwam in 2005 terug, bij een opknapbeurt van orgelkast, frontpijpen, balustrade en het schilderwerk. De kerkenraad besloot een jaar eerder al om de naam Martinuskerk weer in ere te herstellen. Zo had Markelo na enkele eeuwen anonimiteit weer een kerk met een naam.
|
